Murat Usta
Kayıtlı Kullanıcı
O pedalın altındaki hissiyat bir kere değişti mi, bitti; geçmiş olsun. Sürücülerin çoğu sanıyor ki araba bir anda yolda kalacak, pat diye duracak. Yok öyle bir dünya. O mekanizma can çekişirken size bağırır, direksiyonun arkasında biraz hissederek oturan adam o feryadı ilk günden anlar. Gaza bastığınızda devir saati yukarı fırlıyor ama araba yerinde sayıyorsa... Gerisini sen düşün artık. Sanayiye gitmemek için direnen o gurur var ya, işte o gurur en çok çekiciye para öderken acıtır.
Rampa yukarı çıkarken o motorun bağırması tesadüf değil. Araç çekmez, sanki arkasında iki tonluk yük taşıyormuş gibi ağırlaşır; siz gaza yüklendikçe motor feryat eder ama hız ibresi milim kıpırdamaz. Güç aktarılmıyor çünkü. Balatadaki o sürtünme yüzeyi yok olmuş, pürüzsüz bir cam gibi olmuş artık. Tutunamıyor. Güç vitesten tekerleğe geçemeyip havaya uçuyorsa, o araba size sadece hantal bir kütle sunar.
Sertleşen bir debriyaj pedalı asla hayra alamet değildir. "Benim bacaklarım güçlendi herhalde" diye kendini kandırmayı bırakacaksın. Pedal keçi gibi inatlaşmaya, sol bacağını yormaya başladıysa o baskı yayları ömrünü tamamlamış demektir. Ya o pedal pamuk gibi yumuşak kalacak ya da sanayi yolları sana görünecek. Ortası yok bu işin.
O yanık kokusunu bir kere genzinize çektiğinizde artık çok geçtir. Mutfakta unutulan plastik kap kokusu gibi, acı, leş gibi bir koku sarar arabanın içini. Özellikle yokuşta kalkarken debriyajı biraz fazla kaçırdığınızda gelir o koku... Bittiğinin, biterken de kendini yaktığının açık ve net belgesidir o. O kokuyu duyduğun an cüzdanı çıkarıp masaya koyacaksın.
Vites geçişleri yağ gibi akmıyorsa, cart curt sesleri başladıysa suç şanzımanda değil, ayrılmayan balatadadır. Geri vitese takarken o dişli çatırtısını duyuyorsun değil mi? Debriyaja sonuna kadar basmana rağmen sistem tam ayrılmıyor işte. Şanzımanı kucağına almak istemiyorsan, o sesi duyduğun ilk gün ustaya teslim olacaksın. Zorlamanın anlamı yok, zorladıkça faturayı ikiye katlarsın.
Kavrama noktası neredeyse direksiyonun hizasına geldiyse kendini kandırma. Eskiden ayağını hafif kaldırınca fırlayan araba, şimdi en tepede zorla kalkıyorsa o balata sıfırlanmıştır. İnceltilmiş, tükenmiş, son demlerini oynayan bir parçayla yola çıkıyorsun. Yolun ortasında, tam da en acele işinin olduğu gün o araba kalkmayacak... Kalacaksın öylece.
Debriyajı bırakırken arabanın silkelemesi, tir tir titremesi tam bir acemilik görüntüsüdür ama suç sende değil. Volan ile baskı yüzeyi arasındaki o dengesiz temas arabayı sallamaya başlar. Kalkışta araba sanki çukura düşüp çıkıyormuş gibi sarsılıyorsa yüzey pürüzünü kaybetmiştir. Pürüzsüzleşen metal tutunamaz, tutunamadıkça vuruntu yapar.
Ertelemek sadece günü kurtarır, cebini değil. "Biraz daha gider, bu ayı çıkarsın" dediğin her kilometre, volan diskini yeme riskini katlar. Sadece baskı balata değişip kurtulacağın işe, bir de volan taşlama veya değişim masrafı eklersin. Uyanık olacağım derken sanayideki en iyi müşteri haline gelmenin alemi yok. Şüphe duyduğun an gideceksin, baktıracaksın, gerekiyorsa değiştireceksin.
Rampa yukarı çıkarken o motorun bağırması tesadüf değil. Araç çekmez, sanki arkasında iki tonluk yük taşıyormuş gibi ağırlaşır; siz gaza yüklendikçe motor feryat eder ama hız ibresi milim kıpırdamaz. Güç aktarılmıyor çünkü. Balatadaki o sürtünme yüzeyi yok olmuş, pürüzsüz bir cam gibi olmuş artık. Tutunamıyor. Güç vitesten tekerleğe geçemeyip havaya uçuyorsa, o araba size sadece hantal bir kütle sunar.
Sertleşen bir debriyaj pedalı asla hayra alamet değildir. "Benim bacaklarım güçlendi herhalde" diye kendini kandırmayı bırakacaksın. Pedal keçi gibi inatlaşmaya, sol bacağını yormaya başladıysa o baskı yayları ömrünü tamamlamış demektir. Ya o pedal pamuk gibi yumuşak kalacak ya da sanayi yolları sana görünecek. Ortası yok bu işin.
O yanık kokusunu bir kere genzinize çektiğinizde artık çok geçtir. Mutfakta unutulan plastik kap kokusu gibi, acı, leş gibi bir koku sarar arabanın içini. Özellikle yokuşta kalkarken debriyajı biraz fazla kaçırdığınızda gelir o koku... Bittiğinin, biterken de kendini yaktığının açık ve net belgesidir o. O kokuyu duyduğun an cüzdanı çıkarıp masaya koyacaksın.
Vites geçişleri yağ gibi akmıyorsa, cart curt sesleri başladıysa suç şanzımanda değil, ayrılmayan balatadadır. Geri vitese takarken o dişli çatırtısını duyuyorsun değil mi? Debriyaja sonuna kadar basmana rağmen sistem tam ayrılmıyor işte. Şanzımanı kucağına almak istemiyorsan, o sesi duyduğun ilk gün ustaya teslim olacaksın. Zorlamanın anlamı yok, zorladıkça faturayı ikiye katlarsın.
Kavrama noktası neredeyse direksiyonun hizasına geldiyse kendini kandırma. Eskiden ayağını hafif kaldırınca fırlayan araba, şimdi en tepede zorla kalkıyorsa o balata sıfırlanmıştır. İnceltilmiş, tükenmiş, son demlerini oynayan bir parçayla yola çıkıyorsun. Yolun ortasında, tam da en acele işinin olduğu gün o araba kalkmayacak... Kalacaksın öylece.
Debriyajı bırakırken arabanın silkelemesi, tir tir titremesi tam bir acemilik görüntüsüdür ama suç sende değil. Volan ile baskı yüzeyi arasındaki o dengesiz temas arabayı sallamaya başlar. Kalkışta araba sanki çukura düşüp çıkıyormuş gibi sarsılıyorsa yüzey pürüzünü kaybetmiştir. Pürüzsüzleşen metal tutunamaz, tutunamadıkça vuruntu yapar.
Ertelemek sadece günü kurtarır, cebini değil. "Biraz daha gider, bu ayı çıkarsın" dediğin her kilometre, volan diskini yeme riskini katlar. Sadece baskı balata değişip kurtulacağın işe, bir de volan taşlama veya değişim masrafı eklersin. Uyanık olacağım derken sanayideki en iyi müşteri haline gelmenin alemi yok. Şüphe duyduğun an gideceksin, baktıracaksın, gerekiyorsa değiştireceksin.
