Osman Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yıllarını haber peşinde koşturarak, yollarda o direksiyon başında ömür tüketerek geçiren biri olarak söylüyorum, gösterge panelinde o sarı lamba yandığı an insanın içindeki o anlık duraksama hissini çok iyi bilirim; hele ki o fren pedalının altına gelen o tuhaf, kemikli titreme yok mu, işte o an insanın aklından bin türlü kaza senaryosu geçer de kimse o gerçeği yüksek sesle söylemek istemez.
Aslında işin aslına bakarsanız, o sensörlerin üzerindeki bir avuç balçık çamur ya da yılların yorgunluğundan eriyip gitmiş bir kablo, bütün o devasa mühendislik harikası fren mekanizmasını bir anda devre dışı bırakmaya yeter de artar bile; siz hâlâ arabanın duracağını zannederken o tekerlekler kilitlenip buz üstünde kayan bir ceviz kabuğu gibi savrulmaya başlarsınız da ne olduğunu anlayamazsınız.
Peki o zaman ne yapmalı, ustaların kapısına dayanıp "Ağam, paşam, bu araba niye böyle yapıyor?" diye boyun mu bükmeli, yoksa önce kaputu açıp el yordamıyla o tekerlek aralarındaki kabloları kurcalamalı mı insan?
Şimdi burada durup biraz soluklanmak lazım, çünkü o hidrolik ünitenin beyni dediğimiz parça öyle herkesin harcıluk kurcalayacağı türden bir şey değildir; bazen sadece küçük bir sigorta atmıştır ya da akünün kutup başındaki o yeşilimsi oksit tabakası bütün sistemi kilitlemiştir, yani demem o ki her sarı lamba yandığında elinizi cebinize atıp binlerce lira dökmeniz gerekmiyor.
Garajın loş ışığında, elinizde eski bir fenerle o tekerlek poyralarını tek tek incelerken bulursunuz ya kendinizi, o metalin soğuk kokusu ve geçmişte kaldırım kenarlarında yaşadığınız o kıl payı atlatmalar gelir aklınıza; işte o yüzden bu ABS denen sistem sadece bir elektronik aksam değil, asfaltın üstünde hayatta kalma sigortanızdır.
Eğer o fren hidrolik yağı rengini kaybetmişse, balçık gibi simsiyah bir su halini almışsa, kusura bakmayın ama ne kadar usta "idare eder" derse desin o sistemi komple baştan aşağı tazelemek şarttır; yoksa o pedalın altındaki boşluk hissi bir gün hiç beklenmedik bir virajda hayatınızın en uzun saniyesini yaşatır adama.
Bazen o arıza lambası siz kontak kapattıktan sonra söner, "Hah, düzeldi galiba" diye sevinirsiniz ama o gizli arıza hafızada kuzu kuzu yatmaya devam eder; bilgisayara bağlatıp o hata kodunu okutmadığınız sürece de o kör dövüşü bitmez, sabaha karşı yine aynı yerde yine o sarı ışıkla göz göze geliverirsiniz.
Kendime hep şunu sorarım; insan hayatını bu kadar doğrudan emanet ettiği bir demir yığınını neden en küçük bir tıkırtıda tamirciye götürmek yerine kendi kendine geçmesini bekler ki?
Sonuçta yola çıktığınızda o direksiyonun arkasında yapay zekalar değil, sadece sizin refleksleriniz ve bu paslı makineler var; o yüzden o ABS ışığı yandığı an sağa çekip sakince soluklanmak, tekerlek sensörlerini bir bezle şöyle bir silivermek belki de hayatınızı kurtaracak o en küçük ama en hayırlı dokunuş olur.
Aslında işin aslına bakarsanız, o sensörlerin üzerindeki bir avuç balçık çamur ya da yılların yorgunluğundan eriyip gitmiş bir kablo, bütün o devasa mühendislik harikası fren mekanizmasını bir anda devre dışı bırakmaya yeter de artar bile; siz hâlâ arabanın duracağını zannederken o tekerlekler kilitlenip buz üstünde kayan bir ceviz kabuğu gibi savrulmaya başlarsınız da ne olduğunu anlayamazsınız.
Peki o zaman ne yapmalı, ustaların kapısına dayanıp "Ağam, paşam, bu araba niye böyle yapıyor?" diye boyun mu bükmeli, yoksa önce kaputu açıp el yordamıyla o tekerlek aralarındaki kabloları kurcalamalı mı insan?
Şimdi burada durup biraz soluklanmak lazım, çünkü o hidrolik ünitenin beyni dediğimiz parça öyle herkesin harcıluk kurcalayacağı türden bir şey değildir; bazen sadece küçük bir sigorta atmıştır ya da akünün kutup başındaki o yeşilimsi oksit tabakası bütün sistemi kilitlemiştir, yani demem o ki her sarı lamba yandığında elinizi cebinize atıp binlerce lira dökmeniz gerekmiyor.
Garajın loş ışığında, elinizde eski bir fenerle o tekerlek poyralarını tek tek incelerken bulursunuz ya kendinizi, o metalin soğuk kokusu ve geçmişte kaldırım kenarlarında yaşadığınız o kıl payı atlatmalar gelir aklınıza; işte o yüzden bu ABS denen sistem sadece bir elektronik aksam değil, asfaltın üstünde hayatta kalma sigortanızdır.
Eğer o fren hidrolik yağı rengini kaybetmişse, balçık gibi simsiyah bir su halini almışsa, kusura bakmayın ama ne kadar usta "idare eder" derse desin o sistemi komple baştan aşağı tazelemek şarttır; yoksa o pedalın altındaki boşluk hissi bir gün hiç beklenmedik bir virajda hayatınızın en uzun saniyesini yaşatır adama.
Bazen o arıza lambası siz kontak kapattıktan sonra söner, "Hah, düzeldi galiba" diye sevinirsiniz ama o gizli arıza hafızada kuzu kuzu yatmaya devam eder; bilgisayara bağlatıp o hata kodunu okutmadığınız sürece de o kör dövüşü bitmez, sabaha karşı yine aynı yerde yine o sarı ışıkla göz göze geliverirsiniz.
Kendime hep şunu sorarım; insan hayatını bu kadar doğrudan emanet ettiği bir demir yığınını neden en küçük bir tıkırtıda tamirciye götürmek yerine kendi kendine geçmesini bekler ki?
Sonuçta yola çıktığınızda o direksiyonun arkasında yapay zekalar değil, sadece sizin refleksleriniz ve bu paslı makineler var; o yüzden o ABS ışığı yandığı an sağa çekip sakince soluklanmak, tekerlek sensörlerini bir bezle şöyle bir silivermek belki de hayatınızı kurtaracak o en küçük ama en hayırlı dokunuş olur.
